Lang leve de “Ik eerst”-houding

“Ik eerst!”. Dat staat toch voor egoïsme, niet? En dat hoort niet!

Fout! De filosofie “Ik eerst!” bevat juist de sleutel tot jouw geluk. Wedden dat je me na het lezen van dit artikel gelijk geeft?

 

Onze opvoeding

Onze opvoeding leert ons dat we anderen voorop horen te laten gaan. Je laat de ander eerst gaan (zeker als je een man bent en de ander is een vrouw, want dan ben je galant en hoffelijk). Als ouder zorg je eerst voor je kinderen en pas als er iets over blijft zorg je voor jezelf. Ja toch? Want anders ben je toch een slechte ouder! Het grootste stuk van de taart. Dat neem je toch niet zelf! Nee, dat laat je voor een ander.

Dergelijke redeneringen zijn er zo ingesleten dat het ons vaak zelfs niet zal opkomen om eerst te gaan of het grootste stuk taart te nemen. Sterker nog: als een ander dat doet, hebben we meteen ons oordeel klaar. “Wat een egoïst! Dat doe je toch niet! Heeft die nu geen manieren?”

Kijk die daar eens. Die offert zich op voor anderen. Die laat anderen altijd voor, cijfert zichzelf helemaal weg. Het welzijn van een ander staat altijd voorop. Dat is nog eens een voorbeeld!

 

Moeders voorop

Een mooi voorbeeld van “opofferingsgezinde helden” zijn moeders. Stelt een moeder haar kind niet altijd voorop? Als er te weinig te eten is, zal het kind eerst eten en dan pas de moeder. Is het koud en is er maar één dekentje, dan krijgt het kind het. Te weinig geld voor kledij voor iedereen? “Koop hem/haar maar iets, ik doe wel nog een jaartje extra met mijn oude spullen.” zegt de moeder. “Als mijn kind het maar goed heeft.” of nog verder gaand: “Als mijn kind maar gelukkig is!”

Zo hoort het toch ook, niet?

 

Luchtvaartmaatschappijen weten het wel

Als je al gevlogen hebt, ken je vast de veiligheidsdemonstratie die de stewards en stewardessen doorlopen: nooduitgangen, zwemvesten, de hele reeks levensreddende informatie passeert de revue. Zo ook de ademhalingsmaskers die uit het plafond naar beneden vallen als de druk in de cabine plots zou weg vallen. De instructie is: “Als je reist met een kind, zet dan eerst het masker bij jezelf op en dan bij het kind.”

“Hu? Hoor je niet eerst voor dat arme kind te zorgen?” Het antwoord is uiteraard “Nee!”. Want als je eerst niet zorgt dat je zelf kan blijven ademen overleef je die noblesse misschien niet en kan het voor het kind ook wel eens gedaan zijn.

 

Terug naar de nobele moeders

Hoeveel moeders zijn er niet die alles doen om hun kind maar gelukkig te maken, maar het zelf verre van zijn? Stel dat het kind zou mogen kiezen: “Jij als kind mag gelukkig zijn, maar dan moet mama wel ongelukkig zijn.” Welk kind zou zeggen: “Ja, ok, doe maar”? Sterker nog: als de mama niet gelukkig is zal het kind dat merken. Hoe goed de moeder ook haar best doet om dat te verbergen. Het kind voelt dat gewoon aan. En is daardoor zelf niet gelukkig: het is bezorgd, angstig, gespannen, enz. Want het kind wil dat zijn mama gelukkig is.

De beste manier voor de moeder om te zorgen dat het kind echt gelukkig is, is door te zorgen dat ze zelf echt gelukkig is.

 

Where-ever you go, you go first

Ik zeg het tijdens trainingen tot vervelens toe: Waar je ook gaat: jij gaat eerst! Dat geldt ook hier: wil je dat een ander gelukkig is, wees dan zelf eerst gelukkig. Je kan een ander pas gelukkig maken, echt gelukkig maken, als je dat zelf bent. Als je zelf goed in je vel zit. Als je zelf plezier hebt. Echt plezier hebt. Als je zelf geniet van het leven.

Hoeveel moeders, vaders, partners, vrienden en ga zo maar door zijn er niet, die alles wat ze zelf zouden willen maar opzij schuiven om die ander gelukkig te maken, tevreden te stellen? Hoeveel mensen zijn er die er echt in slagen om een ander oprecht gelukkig te maken, terwijl ze dat zelf niet zijn? Mijn persoonlijke overtuiging is dat er dat heel weinig zijn. Als die mensen al bestaan.

 

Dan maar schijt hebben aan al de rest?

Dat zou je kunnen denken. Gewoon altijd je eigen hachje redden. Direct het grootste stuk taart nemen. Met de ellebogen de collega’s opzij duwen, zodat jij als een raket naar die tob-job schiet. Je kinderen in vodden laten rondlopen terwijl jij dure merkkledij draagt.

Zeg nu zelf: zou je daar oprecht gelukkig van worden? Ik denk het niet. Zelf echt gelukkig zijn en je echt goed in je vel voelen, is niet iets wat een mens echt kan ervaren als dat volledig ten koste gaat van anderen. Daar ben ik van overtuigd.

 

We willen allemaal het beste voor onszelf en de ander

Ik denk persoonlijk dat wij van nature het beste voor een ander willen. Ik denk ook dat we daar vaak niet naar handelen uit een soort rebelse reactie op de “je moet jezelf achteruit stellen”-opvoeding die we mee krijgen. Jaloezie en afgunst ontstaan zo. Want we willen ook die dingen die de ander heeft. Maar ja, daar volledig voor gaan, dan zijn we egoïsten en dat willen we ook weer niet. We geraken vaak in een brain-cramp, komen in de knoop met onszelf en doen soms dingen waarvan we in onszelf weten dat het niet “the right thing to do” is.

Ik ben overtuigd dat als we in alle integriteit en oprechtheid ons eigen welzijn en ons eigen oprechte geluk vooropstellen, we dat altijd doen met alle respect voor anderen. In een evenwicht: waarin er voldoende is voor onszelf, maar ook voldoende overblijft voor de ander. Een evenwicht dat er voor zorgt dat wanneer we iets doen voor onszelf, we dat doen om nadien er echt te kunnen zijn voor de ander. Vanuit onze oprechte intentie om ook de ander gelukkig te zien.

 

Ben je 100% gelukkig?

Ga eens na of je echt gelukkig bent. En als het antwoord niet 100% “JA” is: heb je jezelf op sommige vlakken dan misschien tekort gedaan? Heb je het geluk van anderen soms volledig voor je eigen geluk geplaatst? Denk je dat die ander dat nu echt wil: dat jij ongelukkig bent? Of denk je dat die ander eigenlijk ook wil dat jij gelukkig bent? Denk je niet dat je die ander echt blij kan maken door zelf gelukkig te zijn?

Als je niet 100% “Ja” kan antwoorden op de vraag of je 100% gelukkig bent of als je in de gaten hebt dat je jezelf teveel wegcijfert, dan nodig ik je uit om daar nu meteen iets aan te doen. Ga op zoek naar dingen die je gelukkig maken. En doe die dingen! Met respect voor de ander. Maar vooral met respect voor jezelf!

 

Waar te beginnen

Misschien weet je waar te beginnen. Geweldig. Begin daar dan! Misschien weet je het niet. Zoek dan! Probeer dingen. Geeft je eerste poging niet het gewenste resultaat: Dat is dan feedback: dat werkt niet. Probeer iets anders. Tot je effect begint te krijgen. En kijk op dat moment vooral wat er gebeurt met de mensen om je heen. Kijk eens naar wat er gebeurt met hun geluksniveau.

Ik nodig je zelfs uit om je plannen kenbaar te maken. Ze uit te spreken om zo voor jezelf te beginnen de daad bij het woord te voegen. Schrijf in de commentaren hieronder neer wat je gaat doen om zelf gelukkiger te worden. Ik kijk er naar uit je plannen te lezen.

En weet je het echt niet? Of wil je inspiratie opdoen over hoe je jezelf gelukkiger kan maken, je relaties kan verbeteren, succesvoller zijn in je werk? Kom dan eens langs op onze  volgende “Life BootCamp Training”. Je leert er de basics over hoe je voor jezelf en je dierbaren een beter, gelukkiger leven kan beginnen te creëren. Lees er hier alles over.

 

 

Committed to your Success
Gert Govers

PS: Deel je kennis en deel dit artikel alsjeblieft met je netwerk, door op de Facebook, LinkedIn of Google+ knoppen te klikken, zodat de mensen in jouw netwerk hiervan ook kunnen profiteren! Jouw bijdrage aan hun succes zal ongetwijfeld bijdragen aan jouw succes!

Gert Govers

Committed to your success

Klik hier om te reageren

Laat een reactie achter